[JR FIC]Away

posted on 02 Dec 2009 03:06 by waioll  in FicTion

 

วันนี้วันเกิดฮิกะล่ะ เป็นลูกชายสุดเลิฟที่เฮี้ยนน่ารักที่สุดเท่าที่เคยเจอมา
ก็เลยมาแต่งฟิคแฮปเพราะกลัวโดนเล่นของใส่ว่ารักกันมากมาก5555

19แล้วสินะฮิกะ ไวมากเลยเนอะจากเด็กตัวเล็กๆคนนั้นไม่น่าเชื่อว่าจะโตเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้แล้ว(ชมมันกันเข้าไป555) ขอให้มีความสุขมากๆ ประสบความสำเร็จในชีวิต เลิกขี้อายแล้วสวีทกะอิเคย์เยอะๆหน่อย แม่ยกรออยู่นะ

แปะการ์ด(เน่าๆ)ซัก1ใบ แล้วค่อยแปะฟิคดีกว่าเนอะ(ฟูลออพชันสุดๆไอ้ลูกชายเอ๊ย 555)

 

Photobucket

 

กรุณาอย่านำไปดัดแปลง ทำซ้ำ เผยแพร่ที่ไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต! ขอบคุณค่ะ 



Title      : Away
Author : >>PK<<
Pairing  : Hikaru/Kei
Rating  : PG-13
Genre   : ควรจะเรียกว่าอะไรดีหนอ
Note     : ฟิคมั่วๆมึนๆง่วงๆ(?)ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนวายเรื่องนึงที่จำชื่อไม่ได้ ออกแนวละเมอแต่งอีกแล้วล่ะ ไม่มีการตรวจทานใดๆและจำไม่ได้ด้วยว่าแต่งอะไรไป กร๊ากกก(ชื่อเรื่องมาจากคนแต่งสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสินะ ฮะฮะ) นอกจากพี่แยมจะมีคนกล้าอ่านมั๊ยเนี่ย55555

 

หิมะเป็นสีขาว...

 

ชุดของข้าก็เป็นสีขาว...

 

ข้าออกเดินมานานเท่าใดมิอาจรู้  ข้าตระหนักเพียงว่าเท้าทั้งสองที่เคยเดินอย่างมั่นคง กำลังปวดระบมและอ่อนแรง ล้าเสียจนไม่อาจทรงตัวได้หากไร้หิมะอันหนาวเหน็บนี้ช่วยประคอง

 

พรมสีขาวเย็นเยือกสูงขึ้นจนเกือบถึงเข่า หากพวกพ้องของมันยังคงปรายโปรยจากท้องฟ้าหนักขึ้นทุกขณะจิต แต่ละย่างก้าวนั้นแสนยากลำบาก แต่ข้ายังคงเดินต่อไปประหนึ่งหุ่นกระบอกที่ถูกชักใยสู่ลานแสดง ข้ารู้สึกถึงหยาดน้ำอุ่นที่ร่วงหล่นลงกระทบข้างแก้ม ก่อนที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งจะแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นธารน้ำแข็งสายเล็กๆไป

 

หยดแล้ว... หยดเล่า... ก้าวแล้ว...ก้าวเล่า... วนเวียนดุจวัฏจักรเฉกนั้น...

 

น้ำตาเหล่านั้นมาจากสาเหตุใดตัวข้านั้นรู้ดี หาใช่จากความเจ็บปวดราวเข็มพันเล่มทิ่มแทงทั้งสองขาตอนนี้ไม่ หากแต่เป็นสายน้ำที่มาจากการกรีดร้องภายในจิตใจ ไหลเอ่อ... ท่วมท้น... ด้วยความรู้สึกมากมายที่ปะปนก่อนจะกลั่นตัวลงมาเป็นหยดน้ำจากสองตา

 

ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ท่านฮิคารุ...

 

ข้าคิดถึงใบหน้ายามแย้มยิ้มของท่าน…

 

ข้าคิดถึงอ้อมแขนแกร่งที่คอยตระกองให้ความอบอุ่นยามเหน็บหนาว...

 

และเหนือสิ่งอื่นใด...

 

“ข้ารักเจ้าเคย์... รักมากกว่าสิ่งใดบนโลกนี้”

 

ข้าคิดถึงเสียงของท่าน...เสียงของท่านยามเอ่ยคำหวานติดริมหู...
คำรักที่ไม่ว่าจะฟังครั้งใดก็ทำให้ลุ่มหลงมัวเมาจนถอนใจออกมามิได้...

 

“เพียงเจ้าเท่านั้น ที่ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งไปไหน...”

 

ท่านเคยบอกกับข้าเช่นนั้นเสมอ ตัวข้าที่ต้อยต่ำถึงเพียงนี้ ได้รับคำรักจากนายเหนืออย่างท่านก็ถือว่ามีบุญอย่างประมาณมิได้แล้ว ถึงแม้นนั่นจะเป็นคำลวงหัวใจของข้าก็พร้อมจะเชื่อมันแต่โดยดี

 

ข้าเชื่อ ข้าเชื่อคำท่านจากเบื้องลึกของหัวใจ... 
ทั้งๆที่เป็นแบบนั้น แล้วเหตุใดท่านจึงทำกับข้าเช่นนี้...

 

เหตุใดท่านจึงผิดสัญญา แล้วทิ้งข้าไว้เพียงลำพังดังนี้เล่า...

 

ข้าหาได้โกรธท่าน แต่ข้าโกรธตัวเองมากกว่า...

 

ภาพวันก่อนการจากลายังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ภาพที่หลั่งไหลเข้ามาบีบคั้นเสียจนหัวใจปวดแปลบ ข้าจำได้ว่าข้าอ้อนวอนมิให้ท่านไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งๆที่ก็รู้ดีว่ายามท่านตัดสินใจสิ่งใดแล้ว ยากที่จะเปลี่ยนได้

 

“ได้โปรดอย่าไปเลยท่านฮิคารุ ข้าไม่เคยขอสิ่งใดจากท่าน แค่เพียงครั้งนี้ ได้โปรดอยู่กับข้าที่นี่เถิดนะขอรับ”

 

ท่านส่งยิ้มอ่อนโยนให้ข้า ก่อนจะรั้งเอวข้าเข้ามาแนบใกล้ ริมฝีปากอุ่นปัดผ่านหน้าผากก่อนจะเอื้อยเอ่ยวาจาอย่างใจเย็น

 

“ใจจริงข้าก็อยากละทิ้งทุกอย่าง แล้วโอบกอดเจ้าไว้เพียงเท่านั้น หากแต่ข้าเป็นนักรบนะเคย์ ยามบ้านเมืองมีภัย จักนิ่งเฉยดูดายได้หรือ”

 

“เหตุใดต้องเป็นท่าน ในเมื่อ...”

 

นิ้วแข็งแรงแตะกลีบปากข้าเพียงแผ่วเบา ก่อนเจ้าของจะเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

 

“เพราะข้าเป็นบุตรคนรองอย่างไรล่ะ ข้าถึงต้องไป ข้าไม่อาจให้ท่านพ่อที่ชรามากแล้ว หรือท่านพี่ผู้ที่จะเป็นผู้นำตระกูลรุ่นต่อไปออกไปเสี่ยงตายในสนามรบได้หรอก”

 

ข้าจนซึ่งคำพูด ด้วยไม่รู้จะหาเหตุผลข้อใดมาโต้แย้ง มือทั้งสองข้างกำแน่น ขณะที่ดวงตาปล่อยสายน้ำให้ไหลลงมาอาบแก้ม

 

“อย่าร้องไห้ไปเลยที่รักของข้า แม้สงครามจะฟังดูโหดร้ายแต่ก็มีผู้รอดชีวิตเสมอมิใช่หรือ ยิ้มให้ข้าสักหน่อยเถิดเคย์ แค่ข้ารู้ว่ามีเจ้ารอคอยข้าอยู่ที่นี่ ข้าจักต้องเอาชีวิตรอดกลับมาพบเจ้าได้แน่”

 

มือของท่านอุ่นเหลือเกินขณะที่ประคองดวงหน้าข้าแล้วเช็ดน้ำตาให้แบบนั้น ข้ายิ้มให้อย่างที่ท่านต้องการทั้งๆที่ภายในใจกำลังร่ำไห้

 

วันรุ่งขึ้นท่านออกเดินทางแต่เช้า...
หากสามเดือนต่อมามีเพียงร่างไร้วิญญาณที่ถูกส่งกลับมายามเย็น...

 

เสียงน้ำตกจากที่สูงพร้อมละอองเย็นฉ่ำปลุกข้าขึ้นจากเงาในอดีต นั่นทำให้ข้าตระหนักได้ว่าข้ามาถึงยังจุดหมายแล้ว น้ำตกที่แม้จะเป็นฤดูหนาวอันหฤโหดก็มิได้จับตัวเป็นน้ำแข็ง

 

น้ำตกเอยปลายทางของเจ้าอยู่ที่ใด...

 

ข้าสาวเท้าไปตามชะง่อนผา ขยับไปยังจุดที่ใกล้น้ำตกมากที่สุด แก้มของข้าเปียกชื้น ปะปนกันระหว่างละอองน้ำกับน้ำตาที่ยังไม่หยุดรินไหล ข้าเช็ดมันออกพร้อมกับเดินหน้าอีกครั้ง

 

ในเมื่อท่านจากไปและข้าเองก็ทนอีกไม่ไหว...
ข้าจึงตัดสินใจ ขอติดตามท่านไป...

 

ไม่ว่าสถานที่แห่งนั้น...
จะเป็นเบื้องสวรรค์หรือห้วงอเวจีก็ตาม...

 

Fin. 

 

ปล. เค้าแต่งให้แล้วนะพี่แยม แต่อ่านจบแล้วอย่าถามนะว่ามันเป็นฟิควันเกิดตรงไหน 55555
(เป็นฟิควันเกิดเพราะว่าแต่งในวันเกิด แถมลงในวันเกิดน่ะสิ เจริญ กรั่กๆๆ)

ปล2. ทั้งนี้ทั้งนั้นที่แต่งมาทั้งหมดเพราะอยากพิมพ์ประโยคสุดท้ายแค่ประโยคเดียวนี่ล่ะ ไร้สาระมาก ฮะฮะ

ปล3. สกิลศิลปะติดลบ เอาไปแบบนี้ล่ะฮิกะเอ๊ย (แอบเข้ากับสีชมพูอย่างบอกไม่ถูกแฮะ)