[KHR FIC]Clessidra[3359]

posted on 04 Aug 2012 01:54 by waioll in FicTion directory Fiction

กรุณาอย่านำไปดัดแปลง ทำซ้ำ เผยแพร่ที่ไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต! ขอบคุณค่ะ

 

Title : Clessidra
Author : >>PK<<
Pairing : 3359
Rating : PG-13
Genre : อะไรสักอย่าง
Note : เป็นฟิคที่เขียนเข้าร่วมหัวข้อ"แฟนเผลอแล้วเจอกัน"ของคุวาริซังเมื่อ2ปีที่แล้ว เป็นอะไรที่ท้าทายมากกับการเขียนคู่นี้ แรร์มาก ไม่เคยลงที่ไหน และไม่รีไรท์ใดๆทั้งสิ้น(เลวละ) ก็ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ
 
 
 

...นายรู้ถึงความแตกต่างของนาฬิกากับนาฬิกาทรายหรือเปล่า…

 

  ...วัสดุที่ใช้ต่างกัน?...

 

 ...นั่นก็ใช่...

 

 ...วิธีใช้กับการทำงานต่างกัน?...

 

  ...นั่นก็ถูกอีกนั่นแหละ...

 

...ทั้งๆที่ใช้บอกเวลาเหมือนกันแท้ๆ....

  

...แต่ว่า...

 

 ...สิ่งที่เรียกว่านาฬิกาทรายน่ะ...

 

 ...บอกได้แต่ช่วงเวลาที่จุดจบมาถึงเท่านั้น...

  

...มิใช่หรือ?...

 

 

 

 

 

 

...บาซูก้าทศวรรษเสียอีกแล้ว...

 

 

 

นั่นเป็นความคิดเดียวในหัวของโกคุเดระ ฮายาโตะ วัย14ปีที่ถูกอาวุธประหลาดโจมตีเมื่อ30นาทีที่แล้ว ณ ช่วงเวลาที่ร่างกายถูกส่งผ่านห้วงเวลาอันบิดเบี้ยว เขาตั้งปณิธานในใจแน่วแน่ว่า 5นาทีถัดมาเขาจะกลับไปจัดการกับเจ้าลูกวัวตัวต้นเหตุให้สาสม

 

 

 

ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง...เวลาที่ล่วงเลยไปถึง30นาทีไม่ได้นำพาตัวเขากลับไปทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้...

 

 

 

สองขาเพรียวก้าวย่างไปตามทางเดินทอดยาวของสถานที่ที่ไม่เคยคุ้น เด็กหนุ่มกวาดตามองสภาพรอบด้านอย่างไม่วางตาและตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่น แต่เป็นประเทศอีกซีกโลกหนึ่งซึ่งเขาคุ้นเคย...อิตาลี...และถ้าการประมวลผลของเขาไม่ผิดพลาด ที่นี่ต้องเป็นปราสาทวองโกเล่อย่างแน่นอน

 

 

 

เหล่าคนในชุดดำที่ลอบมองอยู่ห่างๆ ภาษาบ้านเกิดที่คนเหล่านั้นกระซิบกระซาบ ลอยมาเข้าหูแต่เด็กหนุ่มก็หาได้ให้ความสนใจไม่ ถึงแม้ใจความที่รับได้จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเขาเองก็ตาม ความรู้สึกสบายใจและตื้นตันแผ่ซ่านขึ้นมาในอก อย่างน้อยในอนาคตที่กำลังดำเนินไปนี่รุ่นที่สิบก็ยังมีตนคอยรับใช้อยู่เคียงข้าง และด้วยความเคารพยำเกรงที่ชายชุดดำเหล่านั้นส่งผ่านสายตามาด้วยก็เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าตำแหน่งมือขวาของเขายังไม่ถูกใครแย่งชิง

 

 

 

เจ้าของเรือนผมสีเงินสั้นยิ้มกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ เท้าทั้งสองพาร่างกายโปร่งบางเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ในสมองที่อาจเรียกได้ว่าอัจฉริยะกำลังขบคิดอยู่อย่างเงียบๆ สถานะโดยทั่วไปไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแต่สิ่งที่ติดอยู่ในห้วงคำนึงคือสถานะของตนในใจใครอีกคนต่างหาก จะว่าไป...โผล่ไปดูหน้าหมอนั่นตอนนี้ซะหน่อยจะเป็นอะไรมั๊ยนะ

 

 

 

 “กลับตึกสุดหูรูดดดดดดดดดดด!!!”

 

 

 

เสียงดังสนั่นเปี่ยมด้วยพลังดังแหวกอากาศมาพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งตลบจากการวิ่งเต็มแรงของเจ้าของเสียง ทิศทางที่บุรุษผู้นั้นกำลังมุ่งหน้ามาคือเส้นทางปูด้วยกรวดซึ่งเด็กหนุ่มกำลังเดินทอดน่องอยู่ ด้วยความที่ฝ่ายหนึ่งกำลังจมอยู่กับความคิด และอีกฝ่ายซึ่งตั้งหน้าตั้งตาทำสิ่งที่คิดอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีใครทันได้สนใจกับสิ่งรอบข้าง ดังนั้น... กว่าจะรู้ตัว...

 

 

 

“ระวัง!!!”

 

 

 

“เฮ้ยยยยยย!!!”

 

 

 

โครมมมมมมมมม!

 

 

 

และด้วยหลักการทางฟิสิกข์บางประการ ฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าก็ถูกชนกระเด็นออกไป... หลังจากนอนนับดาวจนเกือบจะหมดนภายามอาทิตย์ส่องแสง ดวงตาสีมรกตคู่สวยก็จับภาพตรงหน้าได้ในที่สุด

 

 

 

คงเป็นเพราะการเบรกกระทันหันของอีกฝ่าย คู่กรณีของเขาจึงหงายหลังล้มลงเช่นเดียวกัน บุรุษตรงหน้าเป็นชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ใส่สูทสีดำกับเสื้อตัวในสีเหลืองเข้ม และใบหน้าที่แม้เวลาจะผันแปรก็ยังไม่แปรเปลี่ยนนั้นคือใบหน้าที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

 

 

 

“ไอ้หัวสนามหญ้า!!! แกนะแก...โอ๊ย!”

 

 

 

หากมองเป็นภาพช้าก็คงจะได้เห็น เด็กหนุ่มผมสีเงินผุดลุกขึ้นจากพื้น ริมฝีปากบางขยับตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงกร้าว ขาขยับเตรียมเข้าไปหาเรื่องเต็มที่ แล้วทรุดลง